Alweer een poos geleden…

Op zich is het bij mij een goed teken als ik even niet van me laat horen, maar erg consequent in het bijhouden van een weblog ben ik dus niet…

Nu ik mijn eigen weblog na hele lange tijd zelf weer eens bezoek is het toch wel erg leuk om weer het een en ander terug te lezen en te zien!!

Zou het me lukken om weer met wat meer regelmaat een log te plaatsen?

Hou me in de gaten, dan zul je het ontdekken of dat me gaat lukken…

Da’s lang geleden, de laatste log…

Inmiddels zijn we al weer 3 weken bezig met het gewone leventje en met werken.

Ik vind het toch wel weer lekker, die regelmaat met de kids. Lekker in huis bezig zijn, voor de kids zorgen, met ze spelen, dansen en doen, boodschapjes doen, belletjes plegen, wasjes uitzoeken, draaien, ophangen, afhalen, strijken en/of opvouwen en opruimen, vaatwasser inruimen, uitruimen etc. ect.

Gerrian is inmiddels weer naar psz en heeft het er zoals altijd weer helemaal naar zn zin. Er zijn heel wat nieuwe kindjes; net voor de vakantie gingen maar liefst 7 kindjes naar school… Gerrian vertelt de namen vd nieuwe kindjes en zo blijf ik op de hoogte. Ik zie natuurlijk wel de nieuwe gezichten van de moeders en de kindjes, maar via Gerrian hoor ik dus de namen.

Maar goed, dat is dus deel van ons gewone leventje. We hebben natuurlijk ook nog vakantie gevierd voordat we weer aan dat regelmatige leventje begonnen.

De kampeervakantie in Egmond aan Zee was erg lek; de jongens vermaakten zich zo goed op het veldje waar we stonden! Heerlijk dat camping- en buitenleven!!

We troffen het best met het weer: het was op 1 dag na, droog! Temperaturen waren best redelijk. Niet elke dag zwemweer, maar wel lekker om buiten te zitten, te fietsen, te wandelen, naar de speeltuin te gaan, naar het strand te gaan enzo. We hebben zowaar 3 x met Gerrian in het peuterbadje gezwommen. Prima weer gehad dus!

Op het veldje stonden nog meer gezinnen; bij elkaar waren er wel zeker 10 kinderen; qua leeftijd leuk voor zowel Elian als Gerrian!!

We hadden een prima plekje aan het eind vh veldje en hadden daardoor goed overzicht op de jongens, die we dus vrij vrij konden laten spelen.

Hier wat impressiefoto’s van onze vakantie.

bij de egmondse boulevard

Elian aan het banjeren op het veldje en op het strand

zandgraven met papa

Elian aan de klauter in het speeltuintje

Gerrian viel meerdere keren zomaar in slaap in de auto

lekker in de duinen spelen

Gerrian op uitkijkpunt bij de boulevard

Gerrian hevig aan het springen bij de kinderdisco en zwaaiend bij zn favo-glijbaan

Hm, we zullen vast niet 1 vd gezondste families zijn, deze vakantie… Maar ja, doorgaans eten we elke dag wel verse groenten, maar nu met de vakantie… En we zullen ook zeker niet 1 vd de meest regelmatige families zijn…

Ach, ’t is vakantie! Hoera!

Regelmaat die er anders wel is, is nu verder te zoeken… ‘We doen maar wat’, maar wie zal het wat!

Lekker nog wat luieren op bed, ieder voor zich of gezellig met z’n allen in het grote bed van papa en mama. Laat ontbijten, zo net voor koffietijd. Meteen na het ontbijt de koffie er dus maar achteraan.

Wassen of douchen en aankleden, soms tussen ontbijt en koffie, maar soms ook pas erna. Lekker lanterfanten in de pyjama. Heerlijk!

Het slaapje tussen de middag is eigenlijk het enige wat we er een beetje in proberen te houden. Jongens rust, wij rust!

Maar ja, als we dagje uit zijn, schiet dat er dus ook nog wel eens bij in. Maar dan liggen de jongens er ’s avonds lekker vroeg in. Hoewel we ook wel eens laat warm eten en het dus ook weer later wordt dat de jongens naar bed gaan.

Ik zei al: ‘regelmaat is verder te zoeken’ zo in de vakantie. Maar we varen er allemaal wel bij; we zitten goed in ons vel, vermaken ons prima zo al vakantie vierend!!

Is het raar of mooi dat ik om half vier ‘s nachts wakker lig, omdat mijn beste vriendin om kwart voor 1 vannacht is bevallen van hun derde zoontje en zij ons slechts een uur later hiervan op de hoogte stelde door ons te bellen met het blijde nieuws, dat het goed is gegaan na 41,5 week zwangerschap, Jesse spontaan is gekomen na een voorspoedige bevalling en maar liefst ruim 32oo gram weegt…??????!!!!!!

Ik vind het raar dat mijn lijf bijna net zoveel adrenaline kan aanmaken na de geboorte van Jesse als toen ik zelf van mijn kinderen ben bevallen. Echt ze giert door m’n lijf!!

Ik vind het mooi dat de geboorte van Jesse me zo intens raakt, dat ik er tranen van in m’n ogen kreeg toen ik m’n vriendin haar stem hoorde, zij zo blij klonk, hoorde dat alles zo goed was gegaan (na alles wat ze al hebben meegemaakt in hun leven), dat na anderhalve week overtijd Jesse het zo goed doet, gezond is en zo’n hele mooie naam draagt!!!!!!!

Wat kan vriendschap toch raar en mooi zijn!!!

Yes! Het is gelukt om nog kaartjes te reserveren voor een concert van Michael W. Smith en Darlene Zschech (laatstgenoemde ken ik niet ‘persoonlijk’, maar ligt wel inde muziektrant van eerstgenoemde, waar ik toch wel liefhebster van ben).

Michael Whitaker Smith (Kenova (West Virginia), 7 oktober 1957) is een Amerikaanse gospelartiest. De christelijke zanger heeft als doel om het evangelie te verkondigen via zijn muziek, ook wil hij God hiermee prijzen.

Smith’s nieuwste CD "Stand" kwam november 2006 uit. Dit jaar komt Smith twee keer naar Nerderland: tijdens het X-Noizzfestival op 16 augustus en op 6 oktober tijdens de EO Gezinsdag in de Gelredome. ‘s Avonds geeft hij een concert samen met Darlene Zschech.

Ik bewonder M.W. Smith om zijn muziek, de teksten van zijn songs en hoe hij op die manier een boodschap weet over te brengen!!! Veel songs bemoedigen me echt in mijn geloofsleven. Soms zijn zijn songs pure gebeden tot God. Ze helpen me om me dichtbij Hem te voelen. Of ze roepen me op om te denken, handelen en leven zoals God dat zou willen.

Open Arms Lyrics
Artist(Band):Michael W. Smith

Many people in the steeple
But no one leaves the walls
Quick to stand and speak
All of their beliefs
Quick to leave you if you fall

Tell me where’s the love
It knows no boundaries
Tell me where’s the love
Yeah yeah
Open arms
We need to be
Open arms

Never judge you
Always loving
Needs to be what we become
Lifting up the lost
Showing them the cross
Shining brightly like the sun

Tell me where’s the love
It knows no boundaries
Tell me where’s the love
Yeah yeah
Open arms
We need to be
Open arms
Yeah

Tell me where’s the love
That knows no boundaries
Tell me where’s the love
Yeah yeah
Open arms
We need to be
Open arms
Yeah
Oh yeah
Everybody sing

Na na na na na na
Na na na
Open arms
We need to be open arms
And the whole world sing
Na na na na na
Na na na na
Open arms

Nou gaan we regelmatig naar de dierentuin; we hebben een abonnement! Hebben dan ook al vele foto’s van dieren aldaar, maar toch ook dit keer weer enkele foto’s gemaakt van  sommige dieren. De eerder gemaakten ga ik niet uit de oude doos halen. Moet het maar doen met de recente…

Van de kids in de dierentuin dit keer weinig…  Maar deze dan weer wel; jawel, zelfs ik sta erop!

Heerlijk spelen en ‘aantutten’ met de boys!

Met Gerrian voetballen in de tuin, met Elian kiekeboe spelen tot in het oneindige enzo. Helemaal leuk!!

Ook leuk: Elian loopt! En zo trots als wij op hem zijn zo geweldig vindt hij het; hij glundert van oor tot oor als ‘ie loopt. Valt ‘ie dan staat ‘ie meteen op en loopt vrolijk weer verder. Wat een feest en genot om naar te kijken!!!

Elian moest vorige week donderdag naar het CB en kreeg de BMR-prik… Toen hij daar koortsig van werd, kreeg hij nota bene daarbovenop spruw, alleen kwam ik daar pas achter toen het over was – daarover zo meer. Echter, nooit geweten dat dreumesen dat ook konden krijgen; altijd gedacht dat alleen pasgeboren baby’s dit nare gedoe kon overkomen, NOT…

Wat een ellende….; hij had pijn, huilde daarom veel en hard tevens hartverscheurend, was heel onrustig, at en dronk nauwelijks, sliep slecht…

Gelukkig is hij er vanzelf overheen gekomen, maar dat heeft toch wel zeker 4 dagen geduurd. Die ziel!

Gerrian z’n vakantie is ‘ie helaas niet goed begonnen… Nadat de spruw bij Elian over was, kreeg hij het ook nog ‘even’… Omdat ik bij Elian er ook helemaal niet bij stil had gestaan dat het wel eens spruw kon zijn, dacht ik daar bij Gerrian ook met geen haar op m’n hoofd aan. Had voor mezelf vastgesteld dat ‘ie blaartjes in de mond had; dacht daarom aan ‘aften’, NOT… De derde dag dat ‘ie er last van had, nam ik ook een witte tong waar.

En pas toen ‘ie terug kwam van de laatste dag speelzaal voor de vakantie en een moeder me erop wees dat het wel eens spruw kon zijn, ging er bij mij een belletje rinkelen: ok, vandaar die witte tong ook!

Weet nu dus dat ook grotere kleinere kinderen spruw kunnen krijgen en daarvan veel pijn en alle ellende van dien daar dan van ondervinden.

Toen ik daar dus eenmaal op gewezen was direct doktersassistent gebeld en die bevestigde n.a.v. mijn verhaal dat het spruw was en ik kon toen meteen een ‘goedje’ bij de apo halen om de pijn enigszins voor Gerrian te verdoven.

Alleen om ‘dat goedje’ bij hem naar binnen te krijgen met die pijn in z’n mondje en bovendien de angst om nog meer pijn te krijgen bij welk eten of drinken ook, maakte het 2 dagen 4 x p.d. tot een nog groter drama…

Pf, maar gelukkig ging het vanaf dag 3 iets beter met hem, maar toen had ‘ie ook al 6 dagen pijn en honger gehad, was ‘ie abnormaal moe, timide en helemaal uit z’n doen geweest. Mag het dan ook even een keer beter gaan! Die ziel!

Toen het na een week beter ging, zijn we alsnog z’n vakantie wezen inluiden bij de MacDonalds! Wat een feest: patatjes en hamburger eten, Fristi drinken, en een lekker toetje toe en natuurlijk heerlijk spelen in het buitenkasteel met klauter- en glijbaanmogelijkheden!!!!

Toch nog een leuk begin van Gerrian z’n vakantie!

Ik ben echt mijn hele leven lang zo vaak verkouden; ik ‘mag’ bijna wel spreken van chronische verkoudheid…

Mijn luchtwegen zijn vaak langdurig geïrriteerd. Heb dan last van een chronische hoest en voortdurende slijmproductie.

Het schijnt dat meer dan 90% van de gevallen van chronisch verkouden mensen rokers betreft; nog nooit van mn hele leven aan een sigaret o.i.d. gehesen…

Chronische verkoudheid wordt slechts bij minder dan 5% van de niet-rokers gevonden; ok, ik val dus precies binnen die 5 %….- balen!

Mannen hebben tien keer zo vaak last van deze aandoening als vrouwen; ben toch zeker ook geen man, alhoewel ik vroeger toch nog wel eens voor jongetje werd aangezien… Ja, mannelijke trekken heb ik wel, maar welke vrouw niet!

Luchtverontreiniging speelt een belangrijke rol. Laat ik nou toch in de (voorheen) groenste stad van Europa wonen. Kan het dus eigenlijk ook niet aan liggen…

Nou ja, ‘whatever’. Ik heb er last van en ‘t maakt me niet hoe ik eraan kom (vrouwelijk of mannelijk, roker of geen roker etc.), elke keer vraag ik me weer af: "Hoe kom ik er nu toch weer van af!"

Alle middeltjes nu wel zo’n beetje gehad. Niets helpt afdoende…

Nou ja, dan maar m’n levenlang met een zakdoek door het leven, een verstopte of juist loopneus, met een kriebel en/of droge hoest, regelmatig terugkerende keelpijntjes, met hoofdpijnklachten a.g.v. ontstoken holtes enzovoort.

Ach wat klaag ik ook. Ik ben blij dat ik verder naar omstandigheden gezond ben van lijf en leden!